SLA ve DLP tekniklerini içeren bu teknoloji, bir ışık kaynağı ile sıvı reçineyi katmanlar halinde sertleştirmesi prensibine dayanır. SLA tekniği tek noktalı bir lazer ya da UV kaynağı, DLP tekniği ise bir projektör kullanarak çalışır. Her iki teknik de yüksek boyutsal doğruluk ve yüzey kalitesine sahip karmaşık geometriler için uygundur.

Toz yatağı füzyonu, bir enerji kaynağı (lazer ya da elektron ışını) kullanarak toz formundaki malzemeyi nokta nokta birleştiren bir 3D üretim yöntemidir. Aynı zamanda endüstriyel eklemeli imalat için kullanılan en yaygın tekniklerden biri olan toz yatağı füzyonu, metal ve polimerler ile çalışmaya olanak tanır.

Malzeme esktrüzyonu olarak da adlandırılan FDM, ısıtıcılı bir ekstrüzyon kafasına beslenen filamentin eritilerek katmanlar halinde belirli konumlara yerleştirilerek soğutulması prensibine dayanır. Uygun maliyetli bir teknoloji olsa da düşük boyutsal doğruluk, yüzey pürüzlülüğünün yüksekliği ve üretilen parçaların anizotropik olması gibi dezavantajlara sahiptir. Bu nedenle kritik parçaların baskısında kullanılması uygun değildir.

Doğrudan enerji biriktirme, kullanılan tel ya da toz malzemeyi kaynaştırmak için odaklanmış enerjiyi kullanır. Parçayı oluşturan katmanlar yatay olarak işlenir ve katmanlar üst üste getirilerek parça oluşturulur.

Bağlayıcı püskürtme teknolojisinde, zemine bırakılan metal, polimer kum ya da seramik gibi toz malzemelerin üzerine parçacıkları birbirine kaynaştırmak için baskı kafası tarafından bağlayıcı sıvı püskürtülmesi ilkesine dayanır. Parça katman katman oluşturulurken işlemi bitirmek için finisaj gerektirebilir. Finisaj işlemine örnek olarak metal parçalarda termal sinterleme, seramik parçalar için siyanoakrilat kullanılabilir.